The Bakhtiari Society of North America  

        Ketabkhaneh

     Ketab Farsi

Featured Links

 

http://bahrammoshiri.com/

www.setinelor.com

Featured Events

No events scheduled at this time.   

Featured News

میهن بزرگمان، در چنان شرایطی قرار گرفته است که می تواند سرنوشتِ ایران را در راستای خواسته های بنیادین مردم، برای همیشه دگرگون کند. در تاریخ معاصر ایران، هیچ جنبشی، چنین سرنوشت ساز نبوده است؛ چرا که پیروزی و شکست آن، با پیروزی و شکست حکومت دینی گره خورده است؛ دینی که ماهیت آن پس از هزار و چند سد سال، از پرده برون افتاده و در برابر دید ملیون ها ایرانی، قرار گرفته است. گزاف نخواهد بود، اگر بپذیریم که پیش بینی خمینی در پیوند با بود و نبود اسلام، هر روز به واقعیت نزدیکتر می شود. او، گفته بود؛ شکست حکومت اسلامی، شکست همیشگی اسلام است در ایران. 

حرکت های مردمی، از مرحلۀ اعتراض گذشته و ماهیتی انقلابی به خود گرفته اند. حکومت اسلامی نیز برای خاموش کردن صدای مردم، به کشتار روی آورده است. اما این صدا، هر روز رساتر از روز پیش، به گوش جهانیان می رسد.

مردم، تا کنون در کنار شعار " مرگ بر دیکتاتور" با ابزار سازی شعارهایی مانند " الله اکبر، الله اکبر" حضور بسیاری از جوانان را که جز حکومت اسلامی تجربۀ دیگری نداشته، در خیابان های انقلاب، تضمین کرده اند. اما، در رهگذر این انقلاب، می رود که بانگ بلند " زنده باد ایران" جانشین چنین شعارهایی شود.

هممیهنان گرامی!

رژیم حاکم بر ایران، به پایان خود رسیده و تمام راه ها در برابرش بسته است. در چنین فضایی ست که همۀ اقدام های حکومتی، با هر نیتی هم که انجام پذیرند، نیتجه ای دگرگونه به دنبال داشته و رژیم را آسیب پذیرتر کرده و روند فروپاشی نظام را شتاب بیشتری خواهد بخشید.

اینک، بیش از هر زمان دیگر، نبودِ یک رهبری پویا که بتواند جنبش ملیونی مردم را به هدف برساند، احساس می شود. نباید چشم انتظار افراد و سازمان های سیاسی ای بود که سرنوشت خود را با سرنوشت حکومت اسلامی، پیوند داده اند.

شرایط انقلابی، به ناگزیر امکان های انقلابی بوجود می آورند. بر جوانان و دانشجویان و زنان و کارگران و روشنفکران انقلابی ست که هر چه زودتر، با تشکیل کمیته ای از نمایندگان خود - که بتواند خود را از ضربۀ حکومت اسلامی در امان بدارد - ادارۀ گذار از حکومت اسلامی را به عهده بگیرد و جنبش شهروندی مردم ایران را تا پیروزی بر حاکمان انسان ستیز اسلامی، سازمان داده و هدایت کند.

ما، در راه حرکت بزرگ شما، در کنارتان خواهیم بود.

با باور به پیروزی،

زنده باد ایران.   

 

***********

Dated 6/17/09

Here is a reporty from a friend of mine .... from Iran !!! ---------- Sorry if I didn't answer to your emails. The internet connection is extremely slow these days. People say the government has decreased the bandwidth to limit communications. Yahoo messenger, MSN, text messaging, facebook, twitter, youtube and all reformist and netoworking websites are filtered. (I just got to briefly log in to facebook last night with a "filtershekan"). Even mobile phone networks (cellphones) are turned off at nights. So, all my apologies if you didn't get a reply from me. But here is a little update about the situation in Iran . First, there are rallies every day. Since there is no communication system available, rallies are organized by word of mouth from one event to the other, and then by phone calls, and strangers just telling you to show up as they pass you by or as you are waiting behind red lights. Yesterday, it was supposed to be from Enghelab to Azadi, but it literally started at Emam Hossein sq (Fooziyeh) and spread all the way to Ekabatan. The number of protesters should be estimated in the millions. They were from every layer of society. Southern Tehranis , Northern rich kids, Chaadoris, Ghertis, Hezbollahi, young, old, kids. etc. A huge sample of the Iranian nation, with all its diversity, was there determined to make a change. They are feel betrayed and insulted. Helicopters were flying over our heads to assess the crows. People would wave at them and whistle and making sure they were seen so that they report their presence to the authorities (or authority). The radio and TV warned people all day long not to attend, as the rally didn't have the "permission from the Ministry of Interior" and warned of serious consequences if it took place, but no one cared. Everybody went. The "Yegaan vijeh" (anti-riot police) first tried to intimidate people as they were gathering, but the immensity of the crowd then made them back up and hide in a nearby police station. Today, the rally is supposed to be at Meydoon Vali Asr. There are words that the next one will be in front of Sedaa o Sima (National TV station). Yesterday the rally was calm and peaceful until the crowd started to disperse at the end. Then the "Lebaas shakhsi" (armed thugs without uniform) and some anti-riot units showed up with more confidence. They started a fire in one corner of Azadi to attract and entrap the most enthusiastic of protesters, then started firing tear gas and shooting. I didn't see it myself, but I heard that a man was shot in the eye. The shooters disappeared. Chants were all either conducted against Ahmadinejad or in support of Moussavi. Nothing more "sensitive" than that. It's what I call "smart protest". People are extremely vigilant about what to say: Khas o khaashaak toyi, doshman-e in khaak toyi (referring to Ahmadinejad calling protesters khas o khashaak), Dorooghgoo, shast o seh darsadet koo? Ey Mahmoud-e bichaareh, baaz ham begoo FOOTBALLEH (referring to Ahmadinejad assimilating protests to high emotions after a football match), Gofteh boodim agar taghalob besheh, Iran ghiyaamat misheh (people chanted agar taghabol besheh Iran ghiyaamat misheh during the campaign. Yesterday, they had just added "gofteh boodim" to it). Moussavi Raees jomhoureh Iran . Estafaa Estafaa. Marg bar dictator, cheh shaah baasheh cheh Doctor. Rayeh maaro dozdideh, baa rayeh maa poz mideh. Haaleyeh nooro dideh, raayeh maaro nadideh. Some chants were a little more "personal" and a bit more offensive to Ahmadinejad. Moussavi, Khatami, Mohamad Reza Khatami, Karbaschi, Masjed Jamei, Abtahi, Karoubi all showed up. I missed Moussavi's speech but Abtahi was just a few meter away from where we were. People cheered them a lot. Apart from rallies, people cry "Allah o Akbar" every night around 9pm from rooftops and cars (Well, it is supposed to be 9pm, but Iranians are always late. So they really start around 9:30). There are also sporadic riots and tire burning in town. Night riots are much more violent. Sa'adat abaad, Shahran, Yousef abad are some of the hottest corners. Universities are really tense too. Police and thugs have already stormed dorms a couple of times and seriously wounded students. As for casualties, all we hear is rumors. I can't confirm any. But it seems that about 7 to 8 people have already been killed in Tehran . I don't know about other cities. One thing that I can tell with certainty, is that people are really determined. They all say there is no stop to this until they get results: Taa Ahmadinejaadeh, har rooz hamin basaateh! (They chant, and they mean it). People have started to wear green again. Girls are extremely active in all these rallies (A little less in night riots where patches of young men are more visible). They courageously charge anti-riot police, chant slogans in front of them, lead the crowd etc. but they are equally beaten too. The police seems to have no limit in the use of force. They are disproportionately violent. They don't use fire weapons but they don't go easy on you with their clubs. They literally beat up protesters to death if they don't get rescued by fellow protesters or somehow break away and run. The level of brutality is exceptional but it is amazing to see how people stand up to them. I heard from many witnesses that thugs were brought by bus from smaller cities to assist police in the crackdown. Someone told me he saw them at the East Terminal around Azadi. He said they are the kinds of people who even beat each other on their spare time. I don't know how today's rally will go, but I estimate a huge number to show up, which will neutralize police presence and their violence. I estimate that more people will show up today compared to yesterday. The word is that everyone should wear black with green bracelets or scarfs. The good thing about Vali Asr square is that it is right in "downtown" Tehran . It would be such a show of force by people. The national TV can't just keep ignoring it. (Not one single word of yesterday's rally was reported last night, except a really short footage showing Mir Hossein standing on his car to talk to his "supporters" that "contest" the results. The camera didn't zoom out one bit to show the immensity of the crowd that were there for much more than than). Pray for protesters and for the country. Your support means a lot, as people happily tell each other how Iranians abroad are gathering around embassies to support them. Internet sites are filtered here, so please inform people inside of events and rallies by email if you hear of any. I testify with confidence that this is the most authentic, grassroots and beautiful movement from the people, by the people and for the people. No outside force, no money, no conspiracy is involved. It's all about people telling each other were to gather next time, pledge to show up and keep their promise. There is a spirit of fraternity, determination, resistance, courage, solidarity and generosity that no word can describe. I thank God to have seen this in my lifetime and I wouldn't trade it for the world. Yesterday afternoon, a remarkable thing happened. The opposition made their next move, responding to the intimidation tactics, beatings, and killings, to send a strong message to the regime. They honored their leader's call for passive resistance; it was the first time that he appeared in public since the election results were announced last Saturday. Over a million Iranians silently marched through the streets of Tehran in protest of the election results. Although I did not partake in the demonstration, supposedly the largest since 1979, I heard from people who did that it was one of, if not, the most powerful experiences of their lives. Apparently, a million plus people of different ages and socio-economic backgrounds, from the North and South of the capital, walked side-by-side for blocks and blocks. Silence was their weapon of choice; whenever someone would start to chant a slogan, the others would tell him to keep quiet. With the overwhelming number of demonstrators, the police and basijis were apparently ordered to stand down, though the latter would allegedly carry out reprisal shootings later that night, reportedly killing seven. This sent such a powerful message that the head honcho publicly announced yesterday, following the demonstration, that a ten-day investigation would be conducted to review the results; today, the Guardian Council announced that it would submit to a recount, although the opposition is calling for new elections. Whether these announcements by the regime are sincere or simply stall tactics remains to be seen. However, it is clear that the regime has changed its tone since yesterday and is in the process of trying to put its house in order. Rumor has it that a meeting between the main challenger and the uncumbent took or is taking place today to work out a solution to the impasse. Karrubi, a prominent cleric from the Revolution and a third election candidate, who "won" significantly less votes than in 2005, remains resolute in his defiance of the results. Rafsanjani, for all of his perceived corruption and lack of public credibility, is still a force to be reckoned with. As Chairman of the Expediency Council and Assembly of Experts and reportedly one of the wealthiest men in Iran , he is well-positioned in the national power structure; he refuses to idly sit by and watch the incumbent, who publicly insulted him last week, take office. Aside from the mass demonstration and divisive interal factions, another concern for the regime consists of the bizarrees, who were rumored to have gone on strike today. If true, this represents a significant development, as many of them have close ties with and take cues from the ulama; throughout Iranian history, their strikes have helped set the stage for previous revolutions or the contestation of the regime's power. Another interesting development is that some faculty members at the University of Tehran allegedly went on strike and/ or resigned in response to arrests and attacks that had been carried out against its students (some female) during the past few days. What this will all lead to, no one knows. However, one of my classmates astutely remarked after class that the basijis will not back down since they have a lot at stake in the outcome of this election. Supposedly, another mass opposition demonstration is slated to take place later this afternoon.

http://www.flickr.com/photos/fhashemi/sets/72157619758530748/show/

http://www.kodakgallery.com/ShareLanding.action?c=tsuq1ba.9vhg2rlm&x=0&y=1003ah&localeid=en_US&cm_mmc=site_email-_-site_share-_-core-_-view_photos_button

Quick Links

Pictures & Music     Our Platform       Poetry      Events         News          Links

  

This website is dedicated to the Bakhtiari Culture in addition to the Social, Economic, Political, & Ethical issues within our beloved Iran. 

جغد شوم نفت بر بام سرزمین ما

 

رضا علوی   

دوشنبه, 09 دی 1387

شماره 1210 ـ پنجشنبه  1 ژانویه 2009

 

1ـ صد سال می گذرد

 

صد سال می گذرد از آن روزهایی که حوصله آقای دارسی (صاحب امتیاز نفت در ایران) به سر رسیده و سرمایه اش به آخر و هنوز از نفت در مسجدسلیمان خبری نبود، که به ناگاه مته مهندسین انگلیسی به سنگی خورد و طلای سیاه فوران کرد، و فریاد ذوق و شوق آنان از درون سیم های تلگراف به گوش حاکمان لندن رسید. در آن روز، پدران ما نفهمیدند چه بلای خانمانسوزی بر سرزمین ما لانه کرد و بدینگونه جغد شوم نفت بر بام ایران و سر و پیکر ما خانه کرد.

محمدعلی شاه ساقط شده بود و در تبعیدگاه خود در "پورسا" وقت کشی می کرد که خبر کشف نفت را شنید.

در آستانه ی جنگ جهانی اول، به ناگاه خوانین بختیاری، عزیزدردانه انگلیسی ها شدند و اسلحه به حد فراوان در بین آنان نقسیم شد، زیرا که نفت در بغل گوش آنان فوران کرده بود و این اولین آوای جغد شوم نفت بود.

 

2ـ مناسبات نفت و سردار سپه

 

مملکت نفت خیز محارسه ایران، دیگر نمی توانست حکومت ضعف و نکبت قاجار را تحمل کند و انگلیسی ها می دانستند که شاهزادگان زهواردررفته ی حکومتی و "به خواب رفتگان خسبیده قجری" در کوچه پس کوچه های پاریس از عطر دخترکان فرانسوی لذت می برند و سر بر شانه رقاصگان انگلیسی لمیده اند، پس کشتی را کشتی بانان دیگر ضرورت است.

و این کشتی بانان دیگر،  همانا سید ضیا و رضاخان میرپنج بودند و کودتای 1299 و باقی قضایا و به زندان افتادن محسن میرزا و فرزندان فرمانفرماییان و تبعید عباس میرزا و غیره و غیره . . .

تحلیل بیگانگان درست از آب درآمد: سردار سپه توانست با رفرم های آبکی بر اوضاع مسلط شود و تولید و صدور نفت نظم و ترتیبی یابد و سهم مختصری نصیب حکومت سردار سپه شود. رضاخان وقتی به سلطنت رسید، سهام نفتی را که هدیه ی انگلیسی ها به خان های بختیاری بود، با زور از حلقوم آنان بیرون کشید، اما قبل از آن شیخ خزعل را در خوزستان مطیع خود کرده بود که سایر شیوخ جنوب چشم طمع به نفت مسجدسلیمان نیاندازند.

 . . . و این آوای شوم دیگری بود که از جغد نفت به گوش می رسید. . .

تیمورتاش، وزیر دربار و مشار و مشاور سردار سپه، و شخص دوم مملکت، که فرد سیاستمدار، تحصیل کرده و جهان دیده ای بود و با مسایل بین المللی و دیپلماسی دنیا آشنا بود، به منظور به دست آوردن سهم بیشتری از نفت برای حکومت پهلوی، برای انگلیس خط و نشان کشید، و به فکر لاس زدن با همسایه شمالی ـ شوروی ـ افتاد، که بدینگونه شاید پول بیشتری از نفت نصیب دولت محارسه ایران کند و رضاخان هرگز از سیاست زیرکانه تیمورتاش سر درنیاورد و بدینوسیله تیمورتاش سر خود را به باد داد. و نخبگان حکومتی پهلوی اول که می دیدند چگونه دیکتاتور در خواب رمیده است و سهم مناسبی از نفت را نمی گیرد، جسارت و جرات بیدار کردن وی را نداشتند، پس هر کدام در گوشه ای خفتند و آرام گرفتند. داور (معروف به ضلع سوم مثلث قدرت) خود را شهید  راه مناسبات سردار سپه و نفت کرد و دست به خودکشی زد، مشیرالدوله به زیر کرسی خزید و به تدوین تاریخ ایران باستان مشغول شد و محمدعلی فروغی (ذکاءالملک) بر تشکچه خود لمید و به تصحیح دیوان سعدی پرداخت و تقی زاده راهی لندن شد. در این میان رضاشاه به باج خواهی مختصری از نفت توسط "کدمن" انگلیسی رضایت می داد تا که به عنوان اعلیحضرت قدر قدرت و "فره ایزدی" باقی بماند.

پرونده نفت خواهی و باج طلبی رضاشاه، در تاریخ، هرگز رو نشد، زیرا که جنگ خانمانسوز جهانی آغاز شده بود که 60 میلیون قربانی بگیرد. سردار سپه شناخت درستی از مسایل جهانی نداشت و مشاور مناسبی در کنار نداشت تا که بازیهای لوده گرانه نفت و ابرقدرت ها را درک کند،  بنابر این سر مغازله و لاس زدن را با هیتلر آغاز کرد. خبر به گوش چرچیل و استالین رسید. چند فروند هواپیمای جنگی راهی آسمان تهران کردند و های و هویی سر دادند و وحشت بر اندام ستبر رضاخان انداختند  و او را بر کشتی نشانده و راهی جزیره موریس کردند و باقی قضایا . . . تا درسی شود برای آیندگان یعنی آقازاده رضاخان که با دم شیر امپراتوری انگلیس و دم شیر نفت بازی نکند.

قبلا نوشتم (در مقاله جمهوری . . . ) که در سال 1304، رضاخان اصرار داشت که جمهوری اعلام کند، اما امپراتوری انگلیس بر این اصرار بود که رضاخان شاه شود و سلطنت اعلام کند، زیرا بدین ترتیب انگلستان سریعتر می توانست چنگال های درشت خود را بر نفت مسلط کند . . . و این آوای شوم دیگری بود از حلقوم جغد سیاه نفت که بر بام ایران  نواخته شد.

 

3ـ مناسبات محمدرضا شاه با نفت

 

بعد از اتمام جنگ جهانی دوم، نظم نوین جهانی به نفع مملکت آسیب نخورده ی آمریکا تمام شد و انگلیس همچون شیر زخم خورده، پشم کلاهش ریخت، و در گوشه ای خزید و مسئولیت چاپیدن طلای سیاه بر دوش یانکی های ینگه دنیا افتاد.

قوام السلطنه زیرک، زیرک تر از آن بود که به گونه ای با دلالان آمریکایی و غلغلک دادن چاه های نفت و شل و سفت کردن شیر نفت، این شیر غران تازه وارد را آرام نگه دارد.

نزدیک به نیم قرن از فوران نفت در جنوب می گذشت که دکتر مصدقِ ملی و مردمی وارد صحنه شد. او از تضادهای بعد از جنگ  دوم تحلیل درستی داشت. او برای ترساندن شیر غران، مردم خفته را به شیر جنگجویی تبدیل کرد و شیرهای نفت را بر روی بیگانگان بست، اما خود قربانی هر سه شیر شد و بازی را باخت و بدینگونه بعد از کودتای 28 مرداد، نفت وارد زندگی مردم شد، اما سیاست آمریکا با سیاست انگلیس متفاوت بود. آمریکا استعمار نو را جایگزین استعمار کهنه و پوسیده کرد و با این ترفند اهالی خانه ایران، هر روز بیشتر عاشق و واله جغد شوم (در اینجا باید گفت مرغ خوشخوان) نفت شدند.  در این اوضاع وانفسا هر زمان که موازنه پرداخت های آمریکا با کسری روبرو می شد، دکتر کیسینجر این مرغ ها را چاق تر و دردانه تر و عزیزتر می کرد و بدین ترتیب با بالا رفتن قیمت نفت نیکسون از چاله ویتنام، درمانده و وارفته بیرون آمد.

روزی که شاه ایران را ترک فرمودند، به همت مقام معظم آریامهری، ایران 90 درصد به نفت وابسته بود. دیگر واقعاً نفت نه طلای سیاه، بلکه بلای جان مردم بود. ایران در بیشتر سالهای دیکتاتوری رضاشاه بدون درآمد قابل توجهی از نفت بر سر پا بود و جاده و پل می ساخت و نیز در یکسال نخست وزیری دکتر مصدق اقتصاد بدون نفت را تجربه کرد.

 

4ـ مناسبات حکومت اسلامی و نفت

 

انقلاب که شد، مردم تا به خود آمدند، شعارهای اقتصاد بدون نفت و تولید بیشتر را به دور ریختند و با یاری حکومت اسلامی بیش از پیش واله و شیدای جغد شوم نفت شدند و از فکر پریدن و دور شدن این جغد بر بام خانه هاشان، پشتشان می لرزید و هنوز هم می لرزد.

نفت برای حکومت اسلامی، حربه ای شده است برای تهدید جهانیان، و فربه کردن بیضه اسلام عزیز، و تقویت حکومت های نیمه تروریستی و جنبش های تروریستی منطقه، و از طرف دیگر ترساندن مردم از پراندن جغد شوم نفت از بام خانه هایشان.

نفت برای حکومت اسلامی، وسیله ای است برای اعمال دیکتاتوری بیشتر و اسلامی کردن همه شئونات. تبلیغ را جایگزین فرهنگ کردن و سایر قضایا . . . و این آوای شوم دیگری بود از حلقوم جغد سیاه نفت که بر بام ایران نواخته شد.

 

 

5ـ "کشور ثروتمند ایران!"

 

جمله ی "کشور ثروتمند ایران" یک فریب است، یک "دروغ محض تاریخی" است که نسل ما با این جمله به دنیا آمده و همچون آیه های قرآنی در گوش ما زمزمه کرده اند و با این فریب زیسته ایم و زندگی می کنیم. ثروتی که 80 درصد آن به نفت وابسته، چگونه ثروتی است؟ البته بر مبنای نفت و ارزش نفت این دروغ باور کردنی است، اما براساس تولید و  کار، خیر. آلمان و ژاپن پس از جنگ، بدون نفت، با نیروی گرانبهای اراده انسانها و تلاش مردم، در فاصله حدود 20 سال خرابه ها را ساختند و تولیدات خود را به حداکثر رساندند. ما کجا بودیم؟ در رویای افسانه ای و تخیلات "ثروت و شکوه تاریخی" به خواب رفتیم و قافله به راه افتاد و صدای زنگ های شتربانان ما را بیدار نکرد و ما درگیر سهم مختصری از نفت شدیم و ما را به موجودات خود بزرگ بین تبدیل کرد که بدون زحمت و تلاش توقع بهبود از اوضاع و زمانه داریم و ما را در وهم و خیال باقی گذاشت. وهم و خیالی که روزی حکومت اسلامی سهم نفت ما را در سفره هایمان واریز می کند، و به در خانه مان هر روز صبح چند بشکه نفت می آورد.

سه هفته از تکانه سال 57 گذشته بود که در روز 14 اسفند، اولین کشتی ژاپنی در خارک لنگر انداخت. همه به هم نوید دادند که شب راحت بخوابید که روز بعد بشکه های نفت سفره ها را رنگین تر می کند، اما بدانیم و بدانیم که از درون چراغ جادوی نفت، غول خوش قلبی بیرون نمی آید که کلید حل همه مشکلات با او باشد. آیا ما "کشور ثروتمندی" هستیم؟ آیا ثروت ما در نفت است یا در نیروی متخصص؟ یا در تلاش و اراده انسانها؟ ثروتمند بودیم اگر نیروی کارآ و کارشناس و مدیریت مردمی و حکومت دمکراتیک داشتیم، اما نفت ما را از خود بی خود کرد، هویت و ماهیت ایرانی ما را گرفت و ما را با خود بیگانه کرد و سرزمین ما را مرکز ترویج دیکتاتوری نمود.

"کشور ثروتمند ایران" همچون سایر کشورهای نفت خیز ثروتمند منطقه، از ثروت دیکتاتوری، نبود عدالت اجتماعی و آزادی برخوردار است  و این خصوصیت کلیه کشورهای نفت خیز می باشد. فساد، فحشاء، اعتیاد و گرسنگی از ویژگی های کشورهای نفت خیز است.

تاریخ صد ساله اخیر ایران شهادت می دهد که نفت ثروت نیست، بلکه ضد ارزش و آفریننده فقر و دیکتاتوری است. جغد خوشخوانی است که اسارت و بردگی فرهنگی و فقر اقتصادی به ارمغان می آورد.

25 سال محمدرضا شاه با نفت تمرین آریامهری و خورشید آریایی کرد و 30 سال است که با نفت مشق اسلام ناب محمدی و ذوب شدن در ولایت فقیه می کنند.

 

 

6ـ بحران نفت و کاهش قیمت

 

در یکصد سال گذشته، تجربه علمی و آمارهای واقعی نشان می دهد که در کشورهای نفت خیز، افزایش قیمت نفت باعث رشد کلان سرمایه داری و افزایش بودجه برای وسایل نظامی و امنیتی و سرکوب بیشتر  و رشد وسیعتر دیکتاتوری و کاهش جنبش های دمکراتیک شده است.

از سوی دیگر، کاهش قیمت نفت باعث تورم اقتصادی، بحران های مالی و فشارهای اقتصادی بیشتر به بخش های متوسط جامعه و زحمتکشان می باشد.

به عنوان نمونه به چند حقیقت تاریخی نظری بیاندازیم:

1ـ قبل از کودتای 28 مرداد، در خلال سالهای 1949 و 1950، به علت جنگ کره و شرایط جهانی و کاهش قیمت نفت، سهم ایران از فروش نفت بسیار اندک بود، در نتیجه شرایط بحرانی در اقتصاد ایران آغاز شد که نتیجه آن قحطی کالا، رکود اقتصادی، مرگ بر اثر بی غذایی، بیکاری فراوان و ناآرامی اجتماعی بود و قشرهای میانه و پایین جامعه تحت فشار اقتصادی شدیدی بودند.

2ـ در اوایل دهه 1970، شاه دیوانه وار و هیجان زده، تاکتیک هایی را در اوپک اعمال کرد، و مسایل جهانی و جنگ سرد به یاری او شتافتند که باعث افزایش درآمد نفتی ایران شد و پول سرشاری به ایران سرازیر شد؛ فساد افزایش یافت، اقتصاد ایران پیچیده و تورم زا شد، ساختار اجتماعی دگرگون شد و سیستم استبدادی به نقطه انفجار و مرز فروپاشی رسید.

درآمد نفت ایران که در سال 1971، مبلغ 885 میلیون دلار بود، در سال 1974 به 6/4 بیلیون دلار افزایش یافت و بالاخره در سال 1975 به مرز 17 بیلیون دلار رسید. شاه در اوهام و پندارهای افسانه ای خود فرو رفت و در فاصله سالهای 1972 تا 1977 مبلغ 16 بیلیون دلار تسلیحات آمریکایی خریداری کرد که یک سوم کل فروش اسلحه آمریکا را شامل می شد و در سال 1977 نیمی از صادرات نظامی آمریکا متعلق به ایران بود و در حالی که در سال 1975 قرارداد نظامی 40 بیلیون دلاری با آمریکا بسته بود و این ارقام شامل خریدهای تسلیحاتی از شوروی و  اروپا نمی شد. و بدینگونه افزایش درآمد نفتی در مسیر دیگری صرف می شد.

 

در مقایسه با ماه جولای اخیر، با کاهش 77 درصدی در قیمت نفت، اوپک تلاش کرد که با پایین آوردن عرضه، قیمت نفت را کنترل کند، اما موفق نشد، زیرا که مشکل مازاد عرضه نیست، بلکه افت شدید تقاضا در اثر کاهش تولید و نااطمینانی سرمایه گذاری و بحران های اقتصادی جهانی و صدمه دیدن صنایع کلان در اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه می باشد. پیش بینی می شود کاهش قیمت نفت تا چند ماه آینده ادامه یافته و سپس در نوسان بین 30 دلار تا 60 دلار پیشروی کند.

حکومت اسلامی و بانک مرکزی ادعا می کند که با نفت بشکه ای 57 دلار توانایی موازنه بودجه مملکت اسلامی را دارد. کمیته بودجه مجلس اسلامی اعلام می کند باید نفت را به 80 دلار بفروشیم که کسری بودجه نداشته باشیم، اما سایت انرژی و نفت وابسته به شرکت نفت مدعی است که در صورت فروش نفت به کمتر از 90 دلار بودجه دولتی ایران با مشکل روبرو خواهد شد. بنابر این تصور می شود که رویاهای امپراتوری اسلامی آسیب خواهد خورد و تاوان اقتصادی این بحران را مردم زحتمکش ایران پرداخت خواهند کرد و مشکلات مردم افزایش خواهد یافت.

 

7ـ اقتصاد بدون نفت

 

اقتصاد بدون نفت یک رویاست که می توان آن را به واقعیت نزدیک کرد. اقتصاد بدون نفت یعنی کندن پرهای جغد شوم و آسوده شدن، یعنی به پیشواز حادثه رفتن و داشتن عزت همیشگی، یعنی آفریدن دمکراسی و آزادی و از بین بردن دیکتاتورها، یعنی کوتاه کردن دست دین در دولت و حکومت. و این را در پرتو یک شور و اراده همگانی و خواسته ملی می توان جستجو کرد. اقتصاد بدون نفت یعنی کار و تولید و این همت جانانه ای طلب می کند و کاری است کارستان. نفت ما را با خود بیگانه کرده است. به خود بیاییم و بگوییم: "عطایش را به لقایش بخشیدیم."

آیا شعاع فانوسی در این سیاهی جاوید، کورسو می زند؟

آیا چراغ میکده آفتاب خاموش است؟